Wat verandert er met de Wtta?
De Wtta moet bijdragen aan een eerlijkere uitleenmarkt en een betere bescherming van arbeidskrachten. Vanaf 1 januari 2027 wordt het nieuwe stelsel ingevoerd. Vanaf 1 januari 2028 wordt de toelatingsplicht gehandhaafd.
Ondernemingen die arbeidskrachten ter beschikking stellen, moeten straks zijn toegelaten om dat te mogen doen. Ook organisaties die arbeidskrachten inlenen krijgen een verantwoordelijkheid: zij mogen straks alleen arbeidskrachten inhuren van ondernemingen die daarvoor zijn toegelaten.
Dat maakt het belangrijker om te weten met welke partijen je samenwerkt. Maar hoe vertaalt zich dat naar de dagelijkse praktijk?
Op papier is de keten overzichtelijk
Stel: een organisatie schakelt voor een project een aannemer in. Er zijn afspraken gemaakt, contracten ondertekend en verantwoordelijkheden vastgelegd. Op papier is duidelijk met welke partij zaken wordt gedaan.
Vervolgens begint het project. De aannemer schakelt voor bepaalde werkzaamheden een onderaannemer in, die op zijn beurt gebruikmaakt van ingehuurde arbeidskrachten. Ondertussen verandert de samenstelling van de teams: mensen vertrekken, nieuwe arbeidskrachten beginnen en werkzaamheden worden verdeeld over verschillende partijen.
Op maandagochtend staan er misschien honderden mensen klaar om aan het werk te gaan. Eigen medewerkers werken naast medewerkers van aannemers, onderaannemers en uitzendbureaus. Wat op papier een overzichtelijke samenwerking lijkt, is in de praktijk een voortdurend veranderende keten van bedrijven en mensen.
Wie werkt hier eigenlijk voor wie?
Van organisatie naar arbeidskracht
Compliance speelt zich niet alleen af op het niveau van contracten en organisaties. Uiteindelijk gaat het ook om de mensen die daadwerkelijk werkzaamheden uitvoeren.
Daarom is het belangrijk om de relatie tussen organisaties en arbeidskrachten inzichtelijk te houden. Voor welke organisatie werkt iemand, via welke partij is diegene op het project terechtgekomen en gedurende welke periode worden werkzaamheden uitgevoerd? Daarnaast moet duidelijk zijn welke gegevens en documenten nodig zijn en of de bijbehorende controles zijn uitgevoerd.
Hoe langer de keten en hoe vaker de samenstelling verandert, hoe lastiger het wordt om dat overzicht actueel te houden. Grip op de keten vraagt daarom om meer dan alleen goede afspraken met leveranciers.
Controleren is iets anders dan aantonen
Veel organisaties controleren hun leveranciers en leggen de benodigde informatie vast. Maar binnen compliance gaat het niet alleen om het uitvoeren van controles. Je wilt achteraf ook kunnen aantonen dat ze hebben plaatsgevonden.
Wanneer bijvoorbeeld wordt gevraagd welke externe arbeidskrachten vorige maand op een project aanwezig waren, moet die informatie eenvoudig te reconstrueren zijn. Inclusief de betrokken organisaties en de controles die op dat moment waren uitgevoerd.
In de praktijk is die informatie vaak verspreid over spreadsheets, mailboxen en verschillende systemen. Dat maakt het lastig om snel een volledig en betrouwbaar beeld te krijgen.
Bovendien verandert de situatie voortdurend. Nieuwe onderaannemers worden toegevoegd, arbeidskrachten wisselen van project en documenten verlopen. Wat gisteren correct was, hoeft dat vandaag niet meer te zijn.
Compliance is daarom geen eenmalige controle, maar een doorlopend proces waarin informatie actueel en herleidbaar moet blijven.
